بنابراین ، دوستداران واقعی محیط زیست ایران ، نه دولت ایران و نهادهای بین المللی هیچ کدام به فکر من و شما و محیط زیست مظلومان نمی باشند. در این میان شما دوستان هم بجای اتحاد با یکدیگر فقط در پی حرف زدن و قربون صدقه رفتن یکدیگر و یا بدگویی پشت سر یکدیگر در این وبلاگ ها هستین. از دست من نارحت می شوید یا نه مجبورم این ها را بگویم. هر انتقادی هم که دارید با جان و دل پذیرا می باشم. بنده با تمام مشکلات روز مره زندگی که گریبانگیر هر یک از ماها می باشد در مسائلی مانند باغ وحش بابلسر ، پارک پردیسان و غیره از دوستداران محیط زیست در وبلاگ ها تقاضای کمک و همفکری کردم اما دریغ ، دریغ از حتی یک کامنت در این مورد . من نمی دانم این موضوعات اینقدر بی اهمیت می باشد. فکر نکنید بنده تنها در این موارد تلاش می کنم. بماند در جای خود به آن موارد هم می پردازم. من هیچ ادعایی در باره محیط زیست ندارم تنها دل به دوستانی که در ابتدا پرخروش و با هیجان جلو آمدند و یکدفعه عقب رفتند خوش کرده بودم. ایمیل هایی را که برای خانم ابتکار و جمشیدی زدم را تنها نمونه ای می آورم از عدم توجه و بی محلی کارشناسان محیط زیست به یک عاشق طبیعت. در این مدت با افراد زیادی جلسه تشکیل دادیم و همگان در آن جلسه قول اتحاد و همیاری می دانند ولی ناگهان در روز بعد از جلسه همه ناپدید می شدند من نمی دانم این چگونه کار گروهی است که فقط باید حرف زد. ما چگونه می خواهیم به فکر نجات حیوانات مظلوم و در حال انقراض کشورمان باشیم درحالیکه روی حرفهای یکدیگر به هیچ عنوان حساب نمی کنیم و یکدیگر را بعنوان یک یار قبول نمی کنیم. آقای (ن) من هنوز انگیزه ی شما را در مایوس کردن من برای پیدا کردن جفت برای سیاه گوش پردیسان متوجه نشده ام و هنوز از این حرف شما بعنوان یک طبیعت دوست و عاشق این سرزمین متعجب می باشم. خانم (ج) الآن 2ماه از سفرتان می گذرد و به من قول داده بودید که در مورد باغ وحش بابلسر به من کمک کنید ، آیا کمک کردن شما انتخابی می باشد؟؟ آقایان (الف شین)، (ش) ...  و خانمهای ... آن همه برنامه برای آگاه سازی مردم از وجود سیرک ایتالیایی ها و شکنجه حیوانات در آن چه شد ؟!! تنها به صرف قبول نداشتن اهداف یکدیگر جلوی آن همه هیجان و خروش را گرفتیتد که باعث شد به تنهایی در این زمینه اقدام کنم که می دانستم هیچ اثر مثبتی هم ندارد چون تنها شدم.من هم با خیلی از افراد اختلاف عقیده داشتم و دارم ولی هیچ گاه حاضر به خالی کردن سنگر نیستم و دوستانم را در میدان جنگ تنها نمی گذارم اگر چه با آنها موفق نباشم ولی چون هدفم به آنها نزدیک بود کمکشان کردم. البته من آنقدر نمک نشناس نمی باشم و باید در اینجا از همه فعالیتهای فردی هر یک از شماها نیز قدردانی کنم ولی چرا باید در جاهایی که نمی توانیم به یکدیگر کمک کنیم قول مساعدت بدهیم. این برخلاف قانون اخلاق انسانی می باشد که کسی را امیدوار کنیم به هیچ. به هر حال اگر واقعاً برای نابودی این سرزمین از صمیم قلب نگران می باشید و غصه می خورید ترس ، خودخواهی، دورو بودن ، غیبت کردن ، ناسزا گفتن و زیر آب یکدیگر را زدن و... را کنار بگذارید و بطور عملی از طریق  آگاه سازی افکار پوسیده مردم  در زمینه ی محیط زیست ، نشر مطالب محیط زیستی در روزنامه ها و مجله ها ، توزیع بروشور در زمینه های محیط زیست در مدارس و دانشگاهها و بین مردم  ، همیاری و دادن راه حل های عملی به مسئولین سازمان محیط زیست (شاید در بین آنها عاشق ایران زمین وجود داشته باشد) ، گزارش به نهادهای بین المللی (اگر تعداد این مکاتبات و گزارش ها زیاد باشد احتمال پی گیری آنها هم بیشتر می شود) و ... به فکر نجات محیط زیست وطنمان باشید.